Mijn school hanteert 10 competenties waarin studenten hun punten moeten behalen. Één hiervan is Sharing. Onder de competentie sharing kun je eigenlijk alles wat met kennisdeling te maken hebben zetten. Dus een presentatie, workshop of zelfs een bijeenkomst.
Toch bleek dat veel studenten, waaronder ook tweede en derdejaars, geen idee, zin of zelfvertrouwen hadden om deze competentie aan te gaan. Een mooi project dus wat ik kon opzetten en kon doorgeven aan de toekomstige studenten!
Echter wilde ik dit project niet geheel alleen doen, dus vormde ik al snel met drie andere studenten een groepje, die buiten school om dit project maakten. Mijn rol hierin was dat van een projectleider, echter wilde ik het team zo zelfsturend mogelijk houden. Dit deed ik vervolgens door zelf geen deadlines of stijl wensen te laten doorschemeren maar juist door te vragen “wat denk jij dat haalbaar is?” dit zorgde voor een aangename werksfeer en ook motivatie bij mijn teamgenoten, gezien iedereen zijn en haar deadlines behaalden.
Wel moest ik mijzelf “overlaten”aan iemand anders zijn of haar tekenstijl en layout indeling, maar dit zorgde juist ervoor dat ik mij kon focussen op de motivatie van iedereen, de tekst en de uiteindelijke deadline voor het product.
Daarnaast was ik ook degene, die het naar de drukkerij bracht en bij twijfels de doorslaggevende factor was.